Verslag van lezing op 6 oktober jl. door Marinus van den Berg.

De lezing die rouwdeskundige Marinus van de Berg op 6 oktober gaf in Gemeenschapscentrum De Vlaschaard in Koewacht had als thema ‘Hoop is... het zachte

licht dat blijft branden.’

Het was een inspirerende avond! Marinus schreef al eerder over hoop, maar wat betekent ‘hoop’ als we rouwen? Want de wanhoop overheerst soms.

We zijn niet geoefend in on-macht! Uit onmacht weet je soms niet wat je zegt. Rouwenden zitten ook niet te wachten op mooie woorden, maar willen dat hun verlies erkend wordt en niet afgedaan wordt met ‘Je moet je verleden achter je laten.’

Op de afdeling palliatieve zorg vertellen vrouwen over het kindje dat ze wel een naam gaven, maar niet konden zien. Met een ritueel kwam toch die erkenning, want dit soort verliezen is er voor altijd!

Stilte helpt, en met lege handen staan, elkaar aankijken en wachten tot het verhaal achter het verhaal naar boven komt. Onder het booszijn en het schuldgevoel zitten ook liefde en verantwoordelijkheid. Soms helpt muziek, zoals bij die jongen die op de uitvaart van zijn zus trommelde. Steeds luider - het was zijn manier om afscheid te nemen.

Een moeder zei dat ze nooit heeft geweten dat een ogenblik zoveel kan betekenen. Zoveel mensen liepen langs, maar ze keken haar wél aan! Er wordt wel eens gezegd: “Je doet het knap”, maar wat moet je daarmee?

Sommige mensen zijn geen praters, maar hebben juist een goed oog voor wat je nodig hebt: attente hulp. Er zijn mensen die na een heftige plotselinge dood nog maar weinig vertrouwen hebben, bang zijn om aangesproken te worden (omdat hun partner vroeger het voortouw nam) of hun appartement niet meer uitkomen.

De vraag 'Wil je het zo houden? Wat zou je willen?' kan iemand uit zijn isolement halen. Als het 'samen' weg is, is alles dubbel: je mist je man na jaren nog, ook als je blij bent…

Soms is het moeilijk om je verhaal te doen. Bijvoorbeeld: wil je wel vertellen over het geweld in je relatie? Over je angsten en je schaamte? Het is een muur waarachter veel blijft zitten. Dan kan ‘je verhaal doen’, bij iemand bij wie je emotioneel veilig bent, helpen om weer je eigen kracht aan te boren.

We ontkomen bij het rouwen niet aan de fundamentele eenzaamheid!

Hoe het diep vanbinnen voelt, kun je lang niet altijd delen.

Sommige echtparen hebben meer ervaring in het delen dan andere, en het hangt er ook van af wanneer je met verlies te maken krijgt.

Marinus sloot af met een compliment aan het publiek en een wens: “U bent wél uit uw huis gekomen… u doet het! En ik wens u zachte

mensen tegen wie u moeilijke dingen kunt zeggen.”

Het spontane applaus sprak voor zich. Dank Marinus, voor het zachte licht! Rouwzorgteam.

Hoop in mensen

Hoop is geen stip aan de horizon Hoop is geen mooie regenboog Hoop is geen mooie belofte

Hoop is een mens die bij wanhoop er is Hoop is een mens die meer doet dan zegt Hoop is een buur die voor je kookt

Hoop is een mens die luistert zonder oordeel Hoop is een mens op wie je kunt rekenen Hoop is een belangeloos mens

Hoop is mensen samen aan tafel Hoop is mensen die delen en breken Hoop is in mensen met lichtende liefde in hun ogen

Hoop is mensen die hoop doorgevendie het gif van de onverschilligheid een ruimte en kansen geven

Hoop dat kun jij zijn elke dag….

Marinus van den Berg